"The Package"
"Lee Yeon Hee"
"Jung Yong Hwa"
"Ha Shi Eun" "Choi Woo Sik"
"Ryu Seung Soo" "Park Yoo Na"
"Lee Ji Hyun" "Jeong Gyu Su"
"Yoon Park"
"The Package"
Siapa awak?
Adakah takdir itu wujud?
Kalau ada, saya tak bernasib baik dalam hidup ini.
Hidup saya terlalu kusut.
Ya, abang.
Tolong lakukan ini untuk saya.
Tolong saya.
Dapatkah saya mencari sinar harapan?
Dalam hidup saya, tak ada yang mudah.
Susah masuk kolej.
Dan tamat pengajian lebih susah.
-Kemudian saya tahu... -Nombor 13, Kang Sung Ho?
...bahawa mencari kerja adalah bahagian yang paling susah.
(Kita satu keluarga.)
Saya berjaya juga masuk ke dalam syarikat kecil.
Bolehkah ahli keluarga dipecat?
Hei, bila awak nak berhenti hidup seperti itu?
Saya akan ambil awak bekerja, jadi kerja dengan kami sebagai ketua.
-Ketua? -Awak boleh jadi pengarah kalau nak.
Hei, saya presiden. Saya boleh beri mana-mana jawatan kepada awak.
Wah, tapi awak buat perniagaan apa?
Anda pernah dengar orang menjadi kaya dengan menyimpan duit?
Anda pernah dengar orang jadi taikun dengan simpanan hidup?
Itu bukan cara untuk buat duit.
Kita beli 500 mesin pembuat kopi yang berharga 8.24 juta won seunit...
...dan kita belinya untuk membuka kedai kopi.
Kalau beli tiga, awak akan jadi pengurus.
Kalau beli enam, awak akan jadi ketua.
Kalau beli sembilan, awak akan jadi pengarah. Kalau beli 12...
...awak akan jadi presiden dengan lesen perniagaan yang formal.
Siapa? Betul, awak.
Hei, kalau awak melabur lima juta won, awak boleh dapat 10 juta sebulan.
-Hei, awak nak mati? -Siapa kata kita tak boleh jadi kaya?
Awak jadilah kaya! Saya tak berminat!
Ini peluang yang bagus. Awak akan berterima kasih nanti.
Orang bina piramid di Mesir, bukan di Korea!
Hei.
Ke tepi.
Kawan awak takkan bawa awak ke tempat yang teruk.
-Lepaskan! -Hei, ayuh.
Mereka bergaduh?
-Tunggu selama satu jam. -Saya akan laporkan kepada polis!
Kalau awak pergi, awak akan memalukan saya.
Tolong ke tepi.
Kawan Presiden Bong tak patut bertindak begini.
Sila masuk.
Aduhai, apa ini?
Awak nak pergi, kan?
Aduhai, mari pergi.
Hei, Kyung Jae.
Ia tak mustahil. Saya sudah pun jadi presiden!
Macam mana saya nak percaya awak, tak guna?
"Pintu masuk tren bawah tanah"
Saya naik tren dari sini.
Awak tak apa-apa? Awak boleh berjalan?
Buku lali saya saja yang terseliuh.
Kaki saya okey saja.
Okey, saya pergi dulu.
Terima kasih untuk hari ini.
Nah.
Maafkan saya!
Boleh saya berikan nombor telefon saya?
Saya akan beri kepada awak. 0109102...
Saya minta maaf! Awak okey? Saya minta maaf!
Awak okey? Macam mana ini?
Sakit terukkah?
010...
...9102...
Saya suka dia sebab dia cantik.
Saya suka dia sebab dia baik dan cantik.
-Saya nak itu. -Saya suka dia kerana dia baik...
...cantik, dan jujur.
Jangan tengok komputer sehingga lewat malam.
Jangan makan terlalu banyak snek pada waktu malam.
Saya pergi dulu. Selamat malam.
Tunggu.
Awak nak makan pedal ayam?
Hidup saya tak berjalan lancar hingga sekarang.
Cinta adalah satu-satunya yang berjalan lancar dalam hidup saya.
Kalau difikirkan, cinta adalah yang paling mudah.
"Pedal Ayam Terbaik Korea"
Siapa awak?
Saya...
-Saya? -Siapa awak sebenarnya?
Saya San Ma Ru.
Siapa awak untuk buat ini kepada saya?
Awak tak penting. Awak hanya pelancong yang berada di sini selama tiga hari.
Kenapa tiba-tiba awak buat begini kepada saya?
Saya minta maaf. Saya tak nak pakai cawat besi ini.
Saya pakai, tapi saya tak tahu ia akan jadi begini.
Tapi saya tak kata saya patut dimaafkan sebab saya tak tahu.
Saya minta maaf. Tolong maafkan saya.
Saya bukan maksudkan cawat besi!
Jadi ini tentang apa?
Maksud saya, awaklah cinta yang ditakdirkan untuk saya.
Jumpa saya di lobi hotel pada lapan pagi esok.
Orang lain akan mulakan hari dan awak akan pergi lapangan terbang.
Jumpa awak esok.
Ada sesuatu berlaku? Kita dilarang masuk? Awak dimarahi?
Cakaplah. Boleh saya bantu apa-apa?
Betullah sesuatu berlaku.
Tak ada apa berlaku.
Saya akan pergi jumpa Datuk Bandar. Saya akan lawan, merayu, atau pukul dia.
Saya akan buat apa saja supaya awak tak dicederakan.
-Awak nak pergi mana? -Berjumpa Datuk Bandar.
Bukan itu sebabnya!
Tidak, saya akan bertanggungjawab.
Ma Ru! San Ma Ru!
Bukan arah situ! Bukan arah situ juga!
Arah sini. Ikut saya.
Tak guna!
Awak nak pergi mana kalau awak tak tahu jalan?
Datuk Bandar sedang menunggu untuk berjumpa awak?
Awak rasa dia akan jemput awak untuk berbual?
Awak tak boleh berbahasa Perancis. Apa yang awak nak cakap pada dia?
Saya tak fikir sejauh itu.
Tapi ini tanggungjawab saya, jadi saya akan uruskannya.
Saya pemandu pelancong.
Pelancong di bawah tanggungjawab saya semasa mereka di sini, termasuk awak.
Jadi tolong jaga kelakuan semasa di sini dan mudahkan kerja saya.
Saya bukan orang yang tak bertanggungjawab.
Dia akan balik tak lama lagi. Mari cepat.
Saya tak tahu kenapa kita bergaduh.
Hei, awak berbau. Pergi buang air.
-Pergaduhan kami kerana isu kecil saja. -Ya, abang!
Baiklah, pergi balik.
Bergaduh dan berbaik menjadi rutin harian.
Tiada apa-apa yang istimewa tentang cinta.
Itu yang dia cakap pada saya.
Kami makan bersama.
-Mari makan! -Kami memasak bersama.
-Nikmati makanan kamu. -Kami pesan penghantaran makanan.
-Atau kami tak makan langsung. -Apa?
Kenapa pula kali ini? Awak nak pergi mana?
-Lama saya masak ini... -Kami masak untuk satu sama lain.
Dan mengemas selepas itu.
Cinta juga sebahagian daripada membentuk kehidupan.
Tapi membentuk kehidupan adalah perkara paling susah di dunia.
Ini tak buat saya terkejut lagi.
-Awak dah makan? -Saya tak lapar.
Hei, saya beli wain.
Saya beli wain ini...
...minyak kelapa untuk sembelit...
...dan biskut yang membawa tuah.
Saya tak berminat.
Aduhai, serius.
Saya minta maaf. Itu salah saya.
Maafkan saya.
Saya letih. Saya nak tidur.
Saya dah minta maaf.
Hei, kenapa awak bersikap begini?
Perlukah awak buat begini di Perancis?
Hei! Bir? Saya beli wain, jadi jangan buka itu!
Hei! Hei!
Awak yang merosakkan percutian ini.
Awak buat saya marah dan bercakap di telefon sepanjang hari!
Awak minta maaf sebab awak betul-betul minta maaf?
Masa depan kami bergantung padanya, jadi apa lagi yang saya boleh buat?
Kita akan perkenalkannya sebagai "Bandar Urban Pintar"...
...atau "Bandar Segalanya".
Jika kita bernasib baik, kita boleh dapat sekurang-kurangnya 10...
...hingga maksimum 30.
-Maksud awak... -Tiga bilion won.
Termasuk 10% yuran pemprosesan.
Bukan itu saja. Saya akan berikan syarikat ini syer juga.
Jangan risau tentang pelaburan, dan fokus untuk mengembangkan syarikat.
Dan saya akan melabur 30 juta won, jadi gunakannya untuk kos operasi awak.
-Terima kasih, senior. -Panggil saya abang saja.
Ya, abang.
Apapun...
...awak rasa bolehkah saya dapat pelaburan itu pertengahan bulan depan?
Mungkin. Kenapa? Ada masalah?
Ulang tahun ketujuh saya dengan teman wanita pada bulan depan.
Aduhai, kamu memang pasangan setia.
Ya, jadi saya nak bawa dia bercuti dan sediakan sesuatu....
...untuk melamar.
Ya, lelaki perlukan rumah untuk berkahwin.
Kalau awak dapat pelaburan itu, tak ada masalah untuk berkahwin.
Ya.
"Terima kasih kerana menunggu begitu lama. Mari kita berkahwin."
"Saya dapat pelaburan itu, dan perniagaan akan berjalan lancar."
"Saya takkan buat awak hidup susah."
Saya bawa awak ke sini sebab saya nak beritahu itu.
Ya, abang. Awak kata kita akan tahu hari ini.
Ia tak berjaya?
-...tidak diceroboh oleh tentera Inggeris. -Ya, saya tahu.
Abang, awak kata setidaknya dapat satu bilion won. Kenapa begini?
Senior, saya merayu pada awak.
Saya boleh terima 300 atau 400 juta won. Berilah harapan.
Awak boleh gandakan yuran pemprosesan...
...dan saya akan beri syer yang lebih besar.
Ya.
Ternyata tak ada hal yang berjalan lancar bagi saya.
Jadi bolehkah awak bertenang?
Tak bolehkah awak pujuk saya?
-Saya nak tidur. -Hei, So Ran.
Itu panggilan daripada senior yang mahu hubungkan saya dengan pelabur.
-Saya tak ada pilihan selain menjawab... -Saya tak nak dengar itu.
Jika ini berjaya, kita takkan ada masalah.
Saya tahu ia sukar sekarang, tapi ini untuk masa depan kita nanti.
Saya dah bosan dengan semua ini.
Saya kesepian.
Kenapa awak datang ke sini?
Kenapa awak datang ke Perancis dan bukannya tempat lain?
Penerbangan ke Itali habis dijual.
Kenapa awak datang seorang diri? Awak ada teman wanita.
-Kami bergaduh. -Sebab itu awak datang seorang diri?
Teman wanita saya tak datang ke lapangan terbang.
Pada hari berlepas?
Tanpa beritahu dulu?
Bagaimana kamu bergaduh?
Saya tak buat salah.
Semua lelaki kata begitu. Mereka kata tak buat salah.
Saya memang tak buat salah.
Awak tak tahu sebab kami bergaduh.
Wanita selalunya sedih dengan proses pergaduhan.
Jadi cara kamu bergaduh itu penting. Tapi tidak pada kebanyakan lelaki.
Bagi lelaki, sebab pergaduhan yang paling penting.
-Itu tak semestinya benar. -Contohnya...
...awak bergaduh dengan teman wanita lalu minum dengan kawan.
Dia tak jawab panggilan saya sebab kami bergaduh semalam.
Apa yang kawan awak kata?
Kenapa? Kenapa awak bergaduh? Jadi, awak menang atau kalah?
Betul tak?
-Saya rasa. -Jika itu kawan saya...
Saya bergaduh dengan Evian...
...jadi dia keluar dari rumah.
Bagaimana kamu bergaduh?
Tunggu, apa yang dia kata?
Saya bergaduh dengan Evian...
...jadi dia keluar dari rumah.
Bagaimana kamu bergaduh?
Jangan hanya fikir tentang sebab tapi tentang caranya juga.
Fikirkannya dan lihat sama ada awak masih tak bersalah.
Awak betul. Saya tak fikir sejauh itu.
Saya tak buat salah.
-Awak nak wain lagi? -Ya.
Terima kasih.
Kenapa kamu bergaduh?
Ada masalah di tempat kerja.
Saya sangka kami akan fikir benda yang sama.
Ada sesiapa yang pernah diberi ganjaran kerana dedahkan korupsi syarikat?
Ya, di Amerika Syarikat dan Eropah, mereka memberi ganjaran...
Bukan di Amerika Syarikat atau Eropah, tetapi di Korea.
Ada sesiapa yang diberi ganjaran di Korea?
Ada?
-Di masa depan. -Mungkin, tapi tidak sekarang.
Awak akan dihukum kerana mengkhianati mereka...
...dan akan merosakkan status awak dalam masyarakat.
Awak takkan dapat kerja lain. Awak akan jadi tak berguna selama-lamanya.
-Itulah realiti. -Realiti itu tak betul.
Bukankah salah juga untuk abaikan realiti?
Saya laporkan kepada ketua seksyen, dan siasatan bermula...
...tapi mereka hanya menyiasat saya.
Awak rancang untuk musnahkan syarikat ini.
Dari mana awak dapat dokumen ini?
Awak tak patut akses dokumen rahsia dengan kata laluan penyelia awak.
Siapa suruh awak buat? Mesti ada orang suruh.
-Mana fail itu? -Mana fail itu?
Saya pergi bercuti pada keesokan harinya. Dan teman wanita saya tak datang.
Berani awak bercuti dalam situasi itu.
Mungkin saya melarikan diri.
Sebab itu awak nak pulang?
Adakah ia mengubah apa-apa?
Saya tak patut bercuti tanpa notis.
Cuti bukan faedah syarikat, tapi hak pekerja.
Kalau awak serahkan itu, bukankah awak serahkan masa depan?
Saya harap dia kata begitu.
Tapi saya tak boleh hidup dengan seseorang yang tak ada masa depan.
-Apa maksud awak? -Ini yang mereka katakan di negara kita.
Kalau awak berseronok dan berehat, awak tiada masa depan.
Tapi awak cakap sebaliknya.
Kalau bekerja saja, saya tiada masa depan.
Awak akan ada masa depan di syarikat itu.
Tapi pelik, bukan?
Kita hanya fikir yang syarikat itu menyara hidup kita.
Kita tak pernah fikir yang kita beri nyawa pada syarikat itu.
Kenapa begitu?
Walau berapa banyak kita beri pada syarikat, mereka takkan kenyang.
Pelik.
Syarikat bukan musuh atau kawan.
Awak tak boleh khianati mereka tapi tak boleh percayai mereka juga.
Tapi satu perkara yang pasti. Awak tak buat salah.
Awak orang pertama yang cakap begitu.
Awak buat benda betul.
Jadi selepas pulang, jangan anggap awak dah buat salah.
Kenapa awak hempas pintu? Saya sedang buang air dan ia terpercik!
Saya suruh awak tutup pintu semasa buang air! Awak macam anjing!
Anjing? Anjing?
Awak tak boleh cakap begitu!
-Saya minta maaf. -Kenapa?
Awak bergaduh dengan perempuan itu?
Kenapa awak marah pada saya?
Saya tahu ini akan berlaku sejak awak ajak saya ke percutian rahsia ini.
Saya tak marah.
Saya marah.
Saya minta maaf.
Saya akan tutup pintu mulai sekarang.
-Awak gembira? -Tidak.
Bayar denda 100,000 won.
Wah, awak hanya mahukan duit.
Membazir duit? Awak kata akan bayar saya sama banyak dengan cinta awak.
Saya tak rasa membazir kalau ia untuk awak.
Comelnya awak.
100,000 won ialah 75 euro.
-Beri 80 euro. -Saya tak mahu.
Saya akan bagi awak 100 euro.
-Terima kasih. -Comelnya awak.
Saya masih marah, jadi saya mahu masa bersendirian.
Baiklah.
Saya dah suruh berpakaian tebal. Kenapa awak selesema?
Bukan selesema. Cuma ada kahak.
Kahak? Ya, betul.
Awak patut balik awal!
Kenapa awak keluar lama sangat?
-Sebab itulah awak sakit! -Kita datang dari jauh...
...jadi saya nak bersiar-siar...
Saya minta maaf. Salah saya.
-Makan ubat awak. -Ya.
Aduhai, saya akan ambilnya.
Awak patut risau tentang kesihatan awak, bukannya ubat.
Ubat awak takkan membantu...
Aduhai, dia ini.
Saya tahu jalan. Saya boleh pergi sendiri.
Saya kata awak tanggungjawab saya sehingga awak tinggalkan Perancis.
Awak tak letih?
Kenapa awak merenungnya begitu lama?
Saya tak tahu bila saya akan kembali.
Saya sedih. Saya betul-betul sukakan tempat ini.
Saya benci tempat ini.
Kenapa? Awak kata ini tempat terbaik di Perancis.
Awak pernah dengar tentang kisah pisang yang hidup lama?
Mereka letak Sebiji pisang di lantai dan gantung Sebiji pisang lain.
Pisang di lantai sedar yang ia dah mati, dan bertukar menjadi hitam.
Tapi pisang di udara fikir ia masih hidup...
...jadi ia kekal segar.
Saya rasa seperti itu setiap kali datang ke sini.
Saya seperti pisang yang tergantung di udara.
Saya dah mati tapi saya tipu diri yang saya masih hidup, dan bertahan.
Hei....
...banyaknya pisang kalau begitu.
Saya berkahwin di sini.
Awak dah berkahwin?
Ya.
Betul-betul di sana.
Tunggu, di sanakah?
Saya pun tak ingat.
Tahniah atas perkahwinan awak.
Saya lari dari rumah dengan lelaki itu.
Saya tak ada gaun perkahwinan dan restu sesiapa...
...atau sesiapa untuk marah kami.
Hanya kami berdua.
Saya rasa saya pakai gaun putih.
Apa yang dia pakai?
Saya pun tak ingat.
Betul saya tak ingat.
Saya tak ingat wajah atau bunyi nafas dia.
Saya lupa segalanya.
Lelaki itu...
Dia...
Tapi lelaki tak guna itu...
Tidak, saya larikan diri.
Saya lari jauh daripada dia.
Saya lari sangat jauh hingga saya lupa tentang dia.
Saya tak mahu ditangkap. Saya tak buat salah.
Saya tak nak datang ke sini, tapi...
"Dengar semua, ini tempat terindah di dunia..."
"...yang dibina atas wahyu Tuhan dan kepercayaan manusia."
Itu yang saya lakukan, macam orang dungu.
Akhirnya saya berjaya lari dari sini...
...tapi mereka kata saya akan bertemu takdir saya di sini.
Di patung Penghulu Malaikat Saint Michael.
-Lucu, kan? -Kalau begitu, awak takkan jumpa dia.
Awak tak boleh naik ke sana.
Bagaimana jika boleh?
-Jadi awak akan jumpa dia. -Awak fikir begitu?
Jika awak percaya pada takdir.
Saya tak percaya itu. Mengarut saja.
Nampaknya saya selalu berkawan dengan pelancong di hari terakhir mereka.
Jadi saya banyak mengarut.
Boleh kita pergi sekarang?
Sebab itu awak selalu naik mainan kuda pusing?
Apa?
Tak kisah berapa lama awak naik, awak akan kembali ke tempat asal.
Awak ingin kembali ke tempat dan masa yang sama.
Bukankah itu sebab awak naikinya?
Saya naikinya untuk habiskan masa.
Jangan menangis. Kalau awak menangis, awak tak boleh mula lagi.
Jangan salahkan diri sendiri, dan apabila cinta awak yang ditakdirkan muncul...
...salahkan dia kerana muncul begitu lambat.
Okey?
Tapi saya tak percaya pada takdir.
Awak akan jumpa lelaki hebat, walaupun awak tak percaya.
Sebab awak wanita yang hebat.
Wanita selalu buat silap apabila kesunyian.
Lelaki pun buat begitu.
Kadang kala, kesilapan itu disebabkan oleh keinginan untuk membuat kesilapan.
Awak tak apa-apa? Sakitkah?
Awak boleh cakap, bukannya guna botol.
Tapi mulut saya sibuk.
Kadangkala, "kesilapan"...
...adalah perkataan yang digunakan untuk sembunyikan perasaan sebenar.
Saya minta maaf. Saya buat silap.
Saya buat silap juga.
-Terima kasih untuk hari ini. -Terima kasih.
Saya gila. Saya dah hilang akal.
-So So! -Saya dah hilang akal.
Tunggu!
Awak tertinggal beg!
So So! Perlahan sikit! Beg awak!
-Awak tak perlu naik ke atas? -Kalau awak lelaki...
...semuanya berakhir kalau awak tutup pintu dan pergi.
Kekasih awak perlu cari awak dan melutut minta maaf...
...sambil menundukkan kepala sebelum awak kembali ke bilik. Setuju?
Ya.
Tapi teman percutian awak teman wanita atau anak awak?
Dia seperti anak yang jadi teman wanita saya, begitu juga sebaliknya.
Ia rumit.
Bir ini rasa tawar, kan?
Di Perancis, semua makanan dan minuman rasa tawar.
Awak nak cuba yang kuat rasanya?
Ini dinamakan Bom Wain.
30 peratus wain putih dan 70 peratus menghasilkan rasa yang kuat.
Wah, saya belajar sesuatu yang penting hari ini.
Berikan kepada saya. Saya akan tuangkan segelas.
Nah.
Apa yang awak buat?
Ya, tuangkan untuk saya.
Saya lebih tua. Awak sangat biadab.
Awak tak tahu etika minum. Gunakan dua tangan.
Tidak, ini cara untuk terima wain.
Tak kisahlah minuman apa. Awak tak boleh terima dengan satu tangan.
Etika minum sama untuk semua minuman. Guna kedua-dua tangan.
Ya, minta maaf.
Awak patut buat begitu dari tadi. Nah.
Ini 30 peratus.
Dan ini 70 peratus.
-Itu sudah cukup, tuan. -Hei, lebih baik jika penuh.
-Ya, terima kasih. -Sedia?
Kita perlu habiskan gelas pertama kita.
Bagus! Mari minum banyak! Minum!
Awak tak nak buat sorakan?
-Ya, saya akan bersorak. -Ulang semula.
-Minum! -Minum!
Hari ini adalah hari yang sangat menyedihkan dalam hidup saya.
Walaupun ia sentiasa menyedihkan.
Hei.
Siapa ajar awak jeling pada teman lelaki?
Kenapa mak marah saya?
-Merah tak? -Tak merah pun.
Tak berdarah. Awak takkan mati.
Saya tak tahu. Saya marah.
Aduhai, serius.
Awak tak buat salah. Awak patut bergurau dan hidup gembira.
Bila kamu berdua akan berkahwin?
Awak tak patut buat wanita tunggu terlalu lama.
Ya, dah tentu, mak.
Ketika itulah saya berjanji...
...yang saya takkan buat dia tunggu lagi.
Minum! Minum! Minum!
Hei, budak! Budak!
Minum! Minum! Awak patut minum!
Saya minta maaf.
Saya biadab.
-Kamu tidur nyenyak? -Ya.
-Kamu dah makan? -Ya.
Kita akan lengkapkan jadual semalam di waktu pagi...
...dan kamu ada masa lapang di waktu petang.
San Ma Ru akan kembali ke Korea hari ini kerana kerja.
Percutian ini hampir berakhir. Awak tak sedih?
Ya.
Jadi, mari kita naik bas.
Kereta sewa dah sampai. Awak boleh pergi sekarang.
Baiklah.
Restoran
Sila ikut sini.
-Awak akan kembali bekerja? -Ya.
Awak lelaki yang baik.
Masa saya bekerja di syarikat... Bila ya, mungkin semasa Olimpik 1988?
Ketika itu, atlet kita menang 12 piala dengan makan ramen saja.
Itulah pemikiran yang kita perlu bawa pulang ke Korea.
-Awak bekerja di syarikat farmaseutikal? -Ya.
Awak ada banyak ubat kanser, kan?
Ubat kanser?
-Ubat anti kanser? -Itu dia!
Anda mesti ada ubat bagus yang belum dikeluarkan lagi.
Ubat yang boleh menyembuhkan kanser dan menaikkan selera.
Tapi jabatan kami tak kendalikan itu.
Tolonglah carinya. Kalau awak bantu saya...
...saya akan layan awak sebagai pelanggan istimewa selamanya.
-Saya akan hubungi awak di Korea. -Baiklah.
Terima kasih untuk segalanya. Dan saya minta maaf.
Kalau awak terima panggilan...
Ya, tak mengapa. Hubungi saya bila-bila saja.
Bukan saya, tapi pusat panggilan agensi pelancongan.
Kalau mereka minta maklum balas, tolong beri markah penuh.
Saya akan beri markah penuh.
Terima kasih. Selamat jalan.
Ma Ru akan naik pesawat hari ini.
Saya pasti dia takkan datang hari ini juga.
Dia akan melengahkannya dan menyerang kita apabila kita tak berjaga-jaga.
Siapa boleh jamin dia tak bercakap dengan wartawan di sana?
Dia takkan buat begitu.
Walaupun kita halang media daripada laporkannya...
....bagaimana kalau dia beritahu syarikat lain?
Awak ada bukti yang dia tiada dokumen itu?
Dia tak ada apa-apa. Saya dah ambil semua dokumen.
-Saya rasa dia tak ada fail itu. -Kalau dia ada...
...siapa yang akan bertanggungjawab jika dia serang kita dengannya?
CEO? Presiden?
Tak mungkin.
Ketua seksyen, saya dan awak yang akan disalahkan.
-Awak tahu itu, kan? -Ya.
Kita mungkin disalahkan dan dipecat juga.
Awak cari di semua tempat?
Dah.
Komputer di pejabat, sistem pelayan, dan komputernya di rumah.
Menarik, kan? Itu komputer riba pertama yang saya beli dengan kerja sambilan.
Awak masih simpan ini?
Ini kapsul masa saya. Semua rahsia saya di dalamnya.
Saya pergi dulu, ketua.
Mari sini.
Kenapa semua orang duduk begini?
Kamu tak bergaduh malam tadi, kan?
Hampir semua orang bergaduh pada hari keempat.
Tapi saya ada berita baik yang mengejutkan untuk kamu.
Kamu akan jadi kumpulan pertama yang naik ke patung Saint Michael.
Ia tak pernah ditunjukkan kepada pelancong biasa...
...dan ia takkan ditunjukkan di masa depan juga.
Kamu teruja tak nak pergi ke tempat terdekat dengan Syurga?
Betulkah?
Ini memang mengejutkan.
Kita perlu mendaki ke atas?
-Awak nak pergi? -Sudah tentu.
-Ia tempat yang terdekat dengan syurga. -Aduhai.
Ia hanya balai cerap.
Berangin dan sejuk di atas sana. Tunggu sini saja.
Aduhai, saya nak naik ke atas.
-Saya suruh awak tunggu. -Saya nak naik.
Awak dah gila?
Okey, mari pergi.
-Ya. -Apa?
Mari pergi.
Bagus kalau dapat naik bersama...
...tapi ada had atas sebab keselamatan dan budaya.
Mula-mula, pak cik dan mak cik akan naik dengan saya...
...kemudian kamu pula. Boleh kamu jadi yang terakhir?
Ya, kami tak kisah.
Kalau awak letih, beritahu saya supaya kita boleh berehat.
Mari pergi.
Awak boleh lakukannya.
Komputer anda sedang digunakan. Anda mahukan capaian jauh?
Ma Ru.
Hei.
-Awak di mana? -Rumah.
Rumah siapa?
-Awak belum bertolak? -Awak buka komputer saya?
Ya.
Syarikat minta awak cari fail itu dan padamnya?
Baliklah. Nanti kita berbincang.
Awak akan cari di fail terbaru, betul?
Ya.
Kalau begitu, awak akan jumpanya.
Mungkin. Ia akan ambil sedikit masa.
Saya guna steganografi.
Padamnya kalau awak mahu. Tapi...
...awak perlu ingat apa yang awak mahu padam.
Saya ambil sekarang.
Satu, dua, tiga.
Ini gila.
-Kenapa? -Gambar ini sempurna.
-Mari bingkaikannya. -Dah tentu.
Memuat...
Syarikat Farmaseutikal World, Laporan Ujian Dadah Haram
Padam
Anda ingin padam fail ini?
Memadam...
Fail telah dipadam.
Perlahan-lahan.
Aduhai.
Awak mainkan saya.
Ini cuma batu. Apa yang awak nak lihat?
Apa itu?
Kenapa awak menangis? Turun ke bawah.
Angin akan buat selesema awak lebih teruk.
Bos, bukan, abang. Dia betul-betul pergi ke Mont Saint-Michael?
So So? Saya dah cakap saya tak tahu. Saya tak beritahu awak apa-apa.
Awak kata awak perlu hantar kereta untuk yang balik awal pada pukul satu.
Betulkah?
Saya rasa So So tak pergi ke sana.
Saya cari dia di merata tempat. Saya akan jumpa dia juga, jadi beritahu saja.
So So tak pergi ke sana.
Betulkah? Boleh awak bersumpah atas nyawa ibu awak?
Hei, berani awak libatkan ibu saya? Sudahlah.
Helo! Bos! Abang!
Tak guna.
Perhatian. Tolong jangan cuba ini.
Sumimasen.
"Sumimasen"? Tak guna.
Maafkan saya.
Awak kenal mereka?
-Awak kenal? -Ya, ya .
-Ya! -Di atas sana.
Mereka di atas sana? Mereka ada di atas?
Atas menara?
Mereka kata kita berada di kaki malaikat.
Ia sepatutnya tempat yang paling dekat dengan Syurga.
Mereka kata jika kita luahkan cinta, cinta kita akan diberkati Tuhan.
Bagaimana saya nak naik atas?
Maksud saya...
Cepat, cepat. Jalan Raja.
Maksud saya, jalan A, jalan B.
Saya pergi ke A atau B?
Ya. Terima kasih.
Tak guna.
Tuan, ini Sumimasen.
Ini adik saya.
-Saya perlu pergi cari mereka. -Awak tak boleh naik.
Saya nak naik ke atas!
Saya faham! Baiklah.
Tengok!
Berhenti! Berhenti!
Macam mana awak datang balik?
Saya suruh kereta patah balik.
Awak minta saya supaya tak pergi.
Tolong pergi.
Sudah. Awak perlu pergi sekarang. Keluar.
Silakan.
Sumpah, saya akan ingat muka awak. Jaga-jaga.
Kenapa awak lambat sangat?
Ini masa untuk turun.
Tempat tadi sangat tinggi dan saya takut.
Awak patut pegang tangan saya.
Berdiri saja pun saya takut.
Agaknya apa perasaan pembina bangunan ini.
Bagaimana mereka angkat batu tanpa kren cabang?
Bukan kren cabang tapi kren menara.
Tak kisahlah, pasti itu menakutkan.
Saya tak mampu bermimpi untuk lakukan itu.
Betul. Awak mudah rasa takut.
Sebab itulah awak tak boleh tonton filem seram.
Tiada apa yang kita tak boleh buat jika kita mengatasi ketakutan kita.
Ya, sebab itu orang pergi ke kem bina diri.
Sebab itu saya fikir kenapa kita masih bercinta.
Mungkin kita bersama bukan kerana kita saling mencintai.
Mungkin kita terlalu takut untuk berpisah.
Apa maksud awak?
Betullah itu.
Sekarang...
...kita tak saling mencintai.
Kita cuma takut untuk berpisah.
Mari kita berpisah?
Kenapa dia nampak begitu tenang?
Seolah-olah tiada apa yang perlu ditakutkan...
Hei, Yoon So So!
Tolong tunggu.
Saya larikan diri.
Saya larikan diri jauh daripada dia.
Lari.
Ke tepi, Sumimasen.
Bukannya cinta itu sesuatu yang istimewa.
Tak ada sebab untuk terus berpegang pada satu sama lain seperti ini.
Saya dah minta maaf. Jangan marah.
Saya tak marah.
Pelik, tapi saya tak marah langsung.
Saya tak nak takut lagi.
Mari tamatkan di sini.
Saya takkan gelar awak tak setia, jadi pergilah.
Saya akan pergi juga.
Saya minta maaf.
Saya terlewat, kan?
Cinta adalah yang paling mudah.
Kecuali ketika dia menangis.
Kecuali ketika dia marah.
Kecuali apabila dia mengalami masa yang sukar.
Selain daripada dia tak mahu melihat saya...
...cinta adalah yang paling mudah.
"The Package"
Ya, Ma Ru. Awak di mana?
-Awak nampak saya? -Saya dah cakap jangan pergi ke sana!
Awak boleh mati!
-Tapi saya belum mati. -Awak buat saya gila!
Matilah awak.
So So, ada masalah?
Macam mana nak tenang? Awak nak tersangkut di sini? Ikut saya!
Kita perlu tunggu di sini hingga air surut.
Ia akan surut pagi esok.
-Apa? -Kita boleh balik pagi esok.